Thursday, 22 November 2012

ျမိဳ႕ကေလးက ၿမိဳ႕ကေလးကို ကုပ္တြယ္ေပြ႕ဖက္လို႔





  ယဥ္ယဥ္ႏု(မႏၱေလး)  

ၿမိဳ႕ကေလးဟာ အရင္တုန္းက နာမည္ႀကီး ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး တစ္ေယာက္ ရဲ႕ ပထမဆံုးကားမွာ နာမည္ႀကီးဖူးတယ္။ အဲဒီဇာတ္ကားရဲ႕ ဇာတ္၀င္သီ ခ်င္းကို ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးက သိၾကတယ္။
သီခ်င္းနဲ႔အတူ ၿမိဳ႕ကေလးလည္း ရႊင္ပ်တဲ့၀တ္စံုကို ျခံဳလႊမ္းလို႔။ ၿမိဳ႕ကေလး လည္း ဇာတ္ကားျပတဲ့ ႐ံုေရွ႕မွာ မတ္တတ္ရပ္ရင္း ျပံဳးျပံဳးႀကီး ၾကည့္လို ႔ေပါ့။ အဲဒါက လြန္ေလၿပီးေသာအခါက ျဖစ္ပါတယ္။ “ၿမိဳ႕သူေတြက အပ်ဳိႀကီးေတြ မ်ားတယ္”ဒီၿမိဳ႕ကို အလည္အပတ္ေရာက္ေနတဲ့ အညာ သူ ေကာင္္မေလးဟာ ေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲကတန္ေဆာင္း တစ္ခုမွာလုပ္တဲ့ ပရိတ္စုေပါင္း ရြတ္ပြဲကို ေရာက္ေနတယ္။ တန္ေဆာင္းန႔ဲ အျပည့္ ေယာဂီ၀တ္စံု ဆင္တူၿမိဳ႕သူျဖဴ ျဖဴေခ်ာေခ်ာေတြကို တအံ့တၾသ ေငးလို႔ေပါ့။ အသားအေရေတြက ၀င္း၀င္း၊ မ်က္ႏွာတင္း တင္း၊ ဟန္တစ္ခြဲသားနဲ႔ အပ်ဳိေခ်ာေတြေလ။
“ဟိုးထိပ္က ဖြားခင္က အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ အပ်ဳိႀကီး။သူ႔နားက အုပ္စုအကုန္လံုး အပ်ဳိႀကီးေတြပဲ။ အလယ္နားက ေဒၚက်င္ျမက ငါးဆယ္ေက်ာ္၊ ေျခာက္ဆယ္ သူတို႔လည္း အပ်ဳိ ႀကီးပဲ။ ဟိုနားက ခင္ခင္တို႔ ႏြယ္ႏြယ္တို႔ သံုးဆယ္ေက်ာ္ေလးဆယ္ အုပ္စုကလည္း ကၽြန္မတို႔နဲ႔တစ္ ရြယ္တည္းေတြ၊ အားလံုး သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း အပ်ဳိ ႀကီးေတြပဲ”
အတူတူ လိုက္ပို႔တဲ့ အစ္မႀကီးက လက္ညိႇဳး တၫႊန္ၫႊန္နဲ႔ ျပျပၿပီး ေျပာေတာ့ ေကာင္မေလးမွာ တအံ့တၾသေငးလို႔။ စိတ္ထဲမွာလည္း ကလိကလိ တက်ိက်ိနဲ႔ ေမးခ်င္လိုက္တာ။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးေလာက္ နီးပါး အပ်ဳိႀကီးေတြ ဒီေလာက္ေပါေနေတာ့ ဧကႏၲ ၿမိဳ႕ကေလးသားေတြက ၿမိဳ႕ကေလးသူေတြကို မ်က္စိထဲမွာ မရိွၾကဘူးလားလို႔ ေကာင္မေလးက သူတို႔မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ကေလး ေတြးေနမိ တယ္။ ဟုတ္မွာပါ။ ေရွ႕ဆံုးမွာ ေရစက္ခြက္ ေရွ႕ခ်ထိုင္တဲ့ ေခါင္းျဖဴျဖဴ၊ တိုက္ပံုျဖဴျဖဴနဲ႔ လူ ႀကီးေဘးမွာ ပံု႔ပံု႔ကေလးထိုင္ေနတာ ရန္ကုန္သူ တဲ့။ ၿမိဳ႕ကေလးသားေဘးမွာ တကယ္တမ္း ရိွရမွာက ၿမိဳ႕ကေလးသူျဖစ္မွ သဘာ၀က်မွာေပါ့လို႔ ေကာင္မေလးက ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုတိ တိက်က် လြဲေခ်ာ္မႈေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ မသိဘူး။ ၿမိဳ႕ကေလးသူေတြ အားလံုး လိုလိုကေတာ့ ဂုဏ္ယူစရာ အပ်ဳိစင္စစ္စစ္ေတြ ျဖစ္လို႔ေလ။

မနက္ဆိုရင္ ေလးနာရီ မထိုးခင္ၿမိဳ႕သူ အပ်ဳိ ေခ်ာေတြက အေျပးၿပိဳင္ပြဲ က်င္းပၾကျပန္ေရာ။ သူတုိ႔ရဲ႕ၿပိဳင္ပြဲကို ၿမိဳ႕ကေလး ေရာက္ခါစ ေကာင္ မေလးက တအံ့တၾသ မနက္အေစာႀကီးထ ေစာင့္ ၾကည့္ေနတယ္။ အိမ္တိုင္း၊ အိမ္တိုင္းက ေလး နာရီမထိုးခင္ ဆြမ္းေတာ္ပြဲေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ တံခါးဖြင့္ ထြက္လာၾကတဲ့ အပ်ဳိေတြ လည္ပင္းမွာ၊ ပခံုးေပၚ မွာ၊ ေယာဂီတဘက္၊အိႏ္ၵိယတဘက္၊ တ႐ုတ္ ျခံဳေစာင္၊ ေရာင္စံုေတြ တဖိတ္ဖိတ္နဲ႔ ဆြမ္းပြဲေလး က ယြန္းဗ်ပ္ေတြပါမယ္။ ေငြေရာင္၊ ေရႊေရာင္ေတြ တလက္လက္နဲ႔ ေသာက္ေတာ္ ေရခြက္ေတြ၊ ဆြမ္း ပြဲေတြ၊ သစ္သီးဆြမ္းေတြ၊ မုန္႔ဆြမ္းေတြ တဖ်တ္ ဖ်တ္ ခုန္လုနီးပါး သူတို႔ေျပးၾကတယ္။

“အယ္၊ ေနာက္က်ပါၿပီေတာ္”
“ညက အိပ္မေပ်ာ္လို႔ မနက္အေစာႀကီး မႏိုးတာ”
သြားရင္းလာရင္း စကားေျပာရင္း ေျခေထာက္က ေျခကုန္သုတ္ၾကတာ၊ ဘုရားႀကီး တံခါးေလးနာရီ အဖြင့္ကိုမီေအာင္ အေျပးၿပိဳင္ၾက တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘုရားႀကီး ေရွ႕ေမွာက္မွာ ဆြမ္းေတာ္ကပ္ၾကတယ္။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္စာရင္းမွာ မပါတဲ့ အညာသူကေတာ့ စိတ္ထဲက ရယ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္မိ တယ္။ ဘာလို႔မ်ား အလုအယက္ ေျပးၾကတာပါ လိမ့္။ ျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္လည္းရသားနဲ႔။ အတူ ပါ လာတဲ့ ဦးေလးက “တို႔ ၿမိဳ႕သူေတြက ဒီလိုပဲဟ၊ ဘုရားက ေနာက္က်ရင္ ဆြမ္းမကပ္ရဘူး လို႔ မွာထားတာ က်ေနတာပဲ။ ေျပာရတာလည္း ငရဲႀကီးပါ့ဟာ”လို႔ မွတ္ခ်က္ခ် ေပးဖူးတယ္။ အညာသူ ေကာင္မေလး ကေတာ့ သူ႔စကားကို သတိမျပဳမိဘူး။ နံနက္ရဲ႕ ေရာင္နီဦးေအာက္မွာ ရက္ရက္စက္စက္ လွေနတဲ့ ႐ႈခင္းေတြကို တေမ့တေျမာ ေငးေနမိတယ္။ ထန္း ပင္ေလးေတြ စီတန္းေနတဲ့ ဘုရားလမ္းက ေကာင္ မေလးကို ဖမ္းစားလိုက္တာ။ဟိုးအေ၀းေတာင္စဥ္ ေတာင္တန္းေတြရယ္၊ အညာမွာ မေတြ႕ႏိုင္တဲ့ စိမ္းလန္းစိုျပည္ ပတ္၀န္းက်င္ရယ္၊ အျမဲတမ္း ေရၾကည္ စီးဆင္းေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးေတြရယ္ က ေကာင္မေလးကို ေအးျမရႊင္ လန္းေစလိုက္ တာမွ မွန္စီေရႊခ် တိုင္ႀကီးေတြနဲ႔ ခံ့ညားတဲ့ဘုရား ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ အၾကာႀကီး မေနႏိုင္ဘဲ ပတ္ ၀န္းက်င္နဲ႔တစ္သားတည္း နစ္ျမဳပ္သြားတယ္။ ေအာက္စီဂ်င္အျပည့္နဲ႔ လတ္ဆတ္ သန႔္ရွင္းတဲ့ ပင္လယ္ေလဟာ ေကာင္မေလးကို လန္းဆန္းအား ျပည့္ေစတယ္။

“ေကာင္မေလး ႐ႈခင္းေတြခ်ည္း ေငးမေနနဲ႔၊ ငါ ဗိုက္ဆာၿပီ။ ေစ်းထဲမွာ မုန္႔ဟင္းခါး သြားစားရေအာင္”
“ေနပါဦး ဦးေလးရာ။ ဒီမွာ ႐ႈခင္းေတြေတာင္ ၾကည့္လို႔ မ၀ေသးဘူး”
“ဘာဆန္းလဲ။ ေရနဲ႔ျမက္၊ အပင္နဲ႔ေတာင္နဲ႔ ဒါပဲ နိစၥဓူ၀ ၾကည့္ေနတာ ဥစၥာ။ ဘာမ်ားထူးဆန္း လို႔လဲ”
“အျမဲစိမ္းေန တာကိုက ထူးဆန္းေနတာ ေလ။ သမီးတို႔ဆီမွာဆို ဖုန္ေတြနဲ႔ အျမဲေျခာက္ေသြ႕  ေနတာ”
ဦးေလးက ဘာတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ ပခံုး တြန္႔ၿပီးေလွ်ာက္သြားလို႔ ေကာင္မေလး လိုက္ခဲ့ရတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေကာင္မေလး သေဘာက်တာ တစ္ခုရိွေသးတယ္။ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္းရဲ႕ အိမ္ ေရွ႕မွာရိွတဲ့ ေရဆိုးေျမာင္းေတြဟာ ေရၾကည္ တသြင္သြင္ စီးေနတဲ့ ျဖစ္ရပ္ပဲ။ တစ္ခါတေလ ငါးေလးေတြေတာင္ ကူးခတ္ လာၾကေသးတယ္။  ေကာင္မေလးတို႔ၿမိဳ႕က အမိႈက္ေတြနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ၿပီး ပုပ္ေစာ္နံေနတဲ့ ေရဆိုးေျမာင္း ေတြနဲ႔ေတာ့ ကြာပါ့။ အေတြးေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္လာတဲ့ ေကာင္မေလးကို ဦးေလးက လက္ကိုဆြဲလိုက္ၿပီး-
“ဟိုမွာ အဲဒါဗိုလ္ကေတာ္ေပါ့”
“ဟင္”
“နင္ကလည္း အ လိုက္တာ၊ အဲဒါ ငါတို႔ၿမိဳ႕ ရဲ႕ ဗိုလ္ကေတာ္ေလ။ ၾကည့္ ၾကည့္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို လက္ဆြဲထားတာေလ”
ေကာင္မေလး ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ သြားတယ္။ နားမလည္တဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ ဦးေလးကို ျပန္ၾကည့္မိတယ္။ ဗိုလ္ကေတာ္လည္း ဘာဆန္း လို႔လဲ။ ေကာင္မေလး အျမင္မွာေတာ့ ႐ိုး႐ိုးသာ မန္မိန္းမတစ္ေယာက္၊ ကေလးေတြလက္ဆြဲၿပီး ေစ်း၀ယ္လာတာပဲ။ ေငးၾကည့္ရေအာင္ မထူး ဆန္းပါဘူး။ သူမ်ားနဲ႔ ဘာေတြမ်ားကြာေနလို႔လဲ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ တစ္ခ်က္ျပန္ၾကည့္မိတယ္။ အင္ ဟုတ္ သားပဲ၊ တစ္ခုခုေတာ့ သတိထားလိုက္ မိသလိုပဲ ေလ ဟုတ္တာေပါ့။ ဒီမိန္းမ ေလွ်ာက္လွမ္းလာပံု က ဘုရင္ကေတာ္တစ္ပါး ႂကြခ်ီလာသလို ခမ္းနားလြန္းတယ္။ မ်က္ႏွာကိုေမာ့ၿပီး ထီမထင္တဲ့ ပံုစံနဲ႔ ရင္ကိုခ်ီထားတယ္။ ေျခလွမ္းမွန္မွန္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာလိုက္တာ သူ႔ကိုလမ္းမွာ ရယ္ျပံဳး ႏႈတ္ဆက္တဲ့ သူေတြကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ မာ နတစ္ခြဲသားမက တစ္တင္းျပည့္ေအာင္ ရိွေနတဲ့ ပံုပဲလို႔ ေကာင္မေလး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မွတ္ခ်က္ ခ်ေရးရင္း သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ တစ္စံုတစ္ခုထပ္ေတြ႕ လိုက္လို႔ တအားအံ့ၾသသြားတယ္။

“အမယ္ေလးေတာ္ ေရႊေတြ”လို႔ မေအာင့္ ႏိုင္ မအည္းႏိုင္ ပါးစပ္က ထြက္သြားေတာ့မဲ့ အသံ ကို မနည္းဘရိတ္ အုပ္လိုက္ရတယ္။ ေရႊေတြ၊ ေရႊေတြ လက္မွာတစ္ဖက္စီ လက္ေကာက္ငါးရန္ စီေလာက္ရိွတယ္။ ဆြဲႀကိဳးက အနည္းဆံုးငါး က်ပ္သားေလာက္ရိွၿပီး ဗိုက္ေပၚကို တဘတ္ ဘတ္႐ိုက္ေနတယ္။ ေခါင္းက ေရႊဘီးကုတ္က လည္း အႀကီးႀကီးပဲ။ ေကာင္မေလး မွင္တက္ ၾကည့္ေနတုန္း“ေစ်းလာတာလား၊ ေစာေစာက ဘုရားမွာ ေတြ႕လိုက္ပါတယ္”လို႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ႏႈတ္ဆက္သ ံၾကားတာနဲ႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အပ်ဳိႀကီး ေဒၚၾကင္ျမကို  ျပံဳးရယ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာ နဲ႔ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။

“ဟုတ္ကဲ့ မုန္႔စားမလို႔၊ သမီးလည္း ေဒၚ ေဒၚ့ကို ဘုရားမွာေတြ႕ပါတယ္”လို႔ ေျပာရင္းသတိ ထားၾကည့္မိေတာ့ ေဒၚၾကင္ျမလည္း ေစာေစာ ကလို ေယာဂီလံုခ်ည္၊ ေယာဂီတဘက္နဲ႔ မဟုတ္ ေတာ့ဘူး။ အင္ဒိုနီးရွား ပါတိတ္အ၀ါေတာက္ ေတာက္နဲ႔လည္ပင္းမွာ၊ လက္မွာ၊ ေခါင္းေပၚမွာ ေရႊေတြကို အိလို႔။ ဒီေတာ့မွ ေကာင္မေလးက်န္တဲ့  ၿမိဳ႕ကေလးသူေတြကို သတိထားၾကည့္မိတယ္။အမယ္ေလး၊ ေစ်းလာၾကတာ၊ ေရႊၿပိဳင္ပြဲက်င္းပ ေနၾကသလိုပဲ။ အနည္းဆံုး တစ္ေယာက္ကို တစ္ဆယ္သားဆီ ေကာင္းေကာင္းေက်ာ္ၾကတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးစားၿပီး ျပန္လာေတာ့ ေကာင္မေလး ဦးေလးကို စကားတစ္ခြန္း ေျပာမိတယ္။ “ဦးေလး ေရ၊ ၿမိဳ႕ကေလးသူေတြ ေစ်းလာေစာင့္ၿပီး ဓားျပ တိုက္ရေအာင္”လို႔ေပါ့။ ဦးေလးက တဟားဟား ရယ္တယ္ေလ။

“တူ၀ရီးေတြ လက္ဖက္ရည္ေသာက္လာဦး ေဟ့”
လမ္းေဘးအိမ္ တစ္အိမ္က ေအာ္ေခၚလို႔ ေကာင္မေလးတို႔ ၀င္လိုက္ရတယ္။ အိမ္ထဲေရာက္ မွ အပ်ဳိႀကီးဖြားခင္္တို႔ အိမ္မွန္းသိတယ္။ အိမ္ရွင္ ေတြက ေရေႏြးၾကမ္းအိုးခ်ေနတုန္း ေကာင္မေလး ထိုင္ေနတဲ့ဖ်ာေပၚကို ႏွစ္ႏွစ္သား ၀၀တုတ္တုတ္ ကေလးေလး တစ္ေယာက္ ဖင္ေရြ႕ဖင္ေရြ႕နဲ႔ တိုး လာတယ္။ သူ႔ေနာက္မွာ ဂါ၀န္၀ဲ၀ဲေလးနဲ႔ သံုးႏွစ္ သမီးေလး တစ္ေယာက္ မ်က္လံုးေၾကာင္ေၾကာင္ ေလးနဲ႔ ၾကည့္လို႔။ ေကာင္မေလးက ကေလးခ်စ္ တတ္တယ္။ လက္ခုပ္ေလးတီးၿပီး ႏွစ္ႏွစ္သား ေလးကို လာပါဦးလို႔လည္းေခၚ လိုက္ေရာေစြ႕ခနဲ ေပါင္ေပၚေရာက္လာတယ္။ သံုးႏွစ္သမီးေလးက ေကာင္မေလးေပါင္န႔ဲ အနီးဆံုးေနရာကို တိုးကပ္ ထိုင္ၿပီး ေကာင္မေလးကို ေမာ့ၾကည့္လို႔ ေကာင္ မေလး လက္တစ္ဖက္က ေကာင္ေလးပါးကိုပြတ္ ရင္း လက္တစ္ဖက္က ကေလးမေလးကို ေပြ႕ ဖက္မိသြားတယ္။

“မိဘမဲ့ေလးေတြေတာ့ မိဘမဲ့ေလးေတြ”
အနားမွာ မုန္႔ပန္းကန္ခ်ရင္း လာထိုင္တဲ့ ဖြားခင္နဲ႔ မိန္းမႀကီးေတြ ၾကားက အသံတစ္သံ ထြက္လာေတာ့ ေကာင္မေလးရင္ထဲက က်င္ေန ေအာင္နာသြားတယ္။

“ဟင္ ဘာလို႔ ဆံုးကုန္ၾကတာလဲ”
ေကာင္မေလးရဲ႕ တုန္တုန္ရီရီ အေမးကို တစ္ေယာက္မွ မေျဖၾကဘူး။ အသံေတြတိတ္ေန တယ္။ ခဏၾကာမွာ ဦးေလးက ေလသံေျခာက္ ကပ္ကပ္နဲ႔-
“ဟိုဒင္းဟာ သူ႔မိဘေတြက မေသၾကေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီမွာမရိွဘူး။ ဟိုတစ္ဖက္ကမ္း မွာသြား အလုပ္လုပ္ေနၾကတာ”
“ေၾသာ္ ႏိုင္ငံျခားမွာေပါ့။ ဒါဆိုသူေဌးေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ျပန္လာၾကမွာ မဟုတ္လား”
အသံေတြ တိတ္သြားၾကျပန္တယ္။ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္ၿပီး မေျဖၾကဘူး။
အၾကာႀကီးေနမွ-
“အင္း ဒီမွာလည္း လုပ္စားမရ။ ဟိုဘက္မွာ က်ေတာ့လည္း လင္ေရာ၊ မယားေရာ ကုန္းက်ဳံး လုပ္ႏိုင္မွ စားေလာက ္႐ံုရတာပါ။ သူေဌးျဖစ္ဖို႔ ေနေနသာသာ ေမြးလာတဲ့ကေလးေတာင္ ႀကီး ျပင္းေအာင္ ေမြးမရလို႔ ဒီဘက္ျပန္ပို႔ရတာ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီနဲ႔ေလ”
“ရွင္ ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီနဲ႔”
ေကာင္မေလး နားထဲမွာ ခါးသီးသြားတယ္။
“ဟုတ္တယ္ ကေလးမ။ ငါ့ေခၽြးမဆိုရင္ ေလးဆယ့္ ငါးရက္သားေလးကို ပါးစပ္ထဲ အိပ္ေဆးအစက္ခ် ထည့္ၿပီး ကေလးပိုး၀တ္နဲ႔ ဆိုင္ ကယ္ကယ္ရီေပၚ တင္ေပးလိုက္ရတာ။ ဒီ ကေလးေတြဟာ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ခရီးၾကမ္းႏွင္ၿပီး တို႔ဆီေရာက္ လာတာေအ့”
ေကာင္မေလး ပါးစပ္အေဟာင္းသား ဟ သြားတယ္။ ၾကားလိုက္ရတဲ့ စကားေတြ က သံရည္ပူေတြလို နား၀ကိုျဖတ္ၿပီး အသည္း ႏွလံုးကို ေလာင္ကၽြမ္းသြားတယ္။ ရင္ခြင္ထဲက ေကာင္ေလးကို သနား ၾကင္နာျခင္းႀကီးစြာနဲ႔ ငံု ၾကည့္မိေတာ့ သူ ပါးေလးပြတ္ေပး ေနတာကို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ၿငိမ္ခံေနတယ္။ ေကာင္မေလး ကလည္း ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္လိုပဲ ေကြး ေကြးေလး ပုလို႔။

“ဖြားခင္ ရွင့္ေျမးေတြ ေခၚပါဦး။ ဧည့္သည္ အေနခက္ေနၿပီ”
“အုိ ရပါတယ္။ ေနပါေစ”
ဦးေလးက ေရေႏြးၾကမ္း တစ္ခြက္ငွဲ႔ရင္း
“ဒီက အဘြားေတြ၊ အေဒၚေတြ၊ ႀကီးေဒၚ ေတြကလည္း အပ်ဳိႀကီးေတြေလ။ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ ရွာရတာက တစ္ဖက္ဆိုေတာ့ ဒီကေလးေတြကို ေကၽြးႏိုင္၊ ေမြးႏိုင္တယ္။ ထိန္းေက်ာင္းၿပီး ပြတ္ သီးပြတ္သပ္ လုပ္ဖို႔ေတာ့ အခ်ိန္မရဘူးဟာ။ အေမ့ ရင္ခြင္မွာ မေနရတဲ့ ကေလးေတြဆိုေတာ့ ဒီလိုယု ယေပြ႕ ဖက္ထားမဲ့သူကို ေမွ်ာ္ေနၾကတာလား”
ဦးေလးရဲ႕ မွတ္ခ်က္က ေကာင္မေလးရင္ကို ထိုးခြဲလိုက္သလိုပဲ။
“ဒါနဲ႔ ေမာင္ငယ္ရယ္၊ ေလးရပ္ကြက္ထဲက ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီနဲ႔ ပို႔လိုက္ တဲ့ မလွရင္သားေလး ေဆးမ်ားသြားလို႔တဲ့။ ႏွစ္ရက္ခြဲေလာက္ အိပ္ေပ်ာ္ ေနၿပီး မေန႔ကမွ ႏိုးလာတာတဲ့။ သူ႔အေဒၚဆို ငိုလိုက္ ရယ္လိုက္ျဖစ္ေနတာ။ အနားက လူေတြကဟ အပ်ဳိႀကီး ေအးၾကည္မ ကေလးမေသဘဲ နင္ ေသေန ပါဦးမယ္လို႔ ေျပာေနရတယ္”
သူတို႔ အသံေတြဟာ အညာသူ ေကာင္မ ေလးနားထဲမွာ လွ်ံထြက္ေနတယ္။ လူဆိုတာ ၀မ္း၀႐ံုေတာ့ ရတာေပါ့။ ၀မ္း၀႐ံုနဲ႔ မတင္းတိမ္ႏိုင္ ဘူးလို႔ အျပစ္တင္လို႔လည္း မျဖစ္။ ၀မ္း၀႐ံုအျပင္ ခါးလွခ်င္ ၾကေသးတာ မဟုတ္လား။ ဟိုဘက္ ကမ္းကို စြန႔္စားသြားၾကတဲ့ မိဘေတြကို ဒီမွာမေန ႏိုင္ေကာင္းလားလို႔လည္း လက္ညိႇဳးမထိုးခ်င္ဘူး။ သူ႕ရဲ႕ပါးေလးကို ပြတ္ေပးမႈေအာက္မွာ ငိုက္ျမည္း ေနရွာၿပီျဖစ္တဲ့ ကေလးေလးကို မ်က္ရည္လည္လည္နဲ႔ ငံု႔ၾကည့္မိတယ္။ မိဘရိွလ်က္ မိဘမဲ့ေန ၾကသူေလးေတြ၊ ၿမိဳ႕ေလးက ေဆြမ်ဳိးေတြကို သူတို ႔လက္ေလးေတြနဲ႔ အတင္းအဓမၼကုပ္တြယ္ ထားၾကရရွာတာ။ ၿမိဳ႕ေလးက အပ်ဳိႀကီးေတြက လည္း ဆီးႀကိဳေပြ႕ဖက္လို႔ေပါ့။ ဒီလက္ကေလး ေတြ ခိုင္ျမဲၾကရွာပါ့မလား။

“ဒီလိုကေလးေတြ ဘယ္ႏွေယာက္ေလာက္ ရိွၿပီလဲဟင္”ေကာင္မေလး အသံက တိမ္တိမ္ ကေလးရယ္။
“အိုး မ်ားပါ့။ ဟိုဘက္အိမ္မွာ ခ်ဳိသဲ။ တစ္အိမ္ေက်ာ္မွာ ကိုတူး၊ လမ္းထိပ္အိမ္က ဇာဇာတို႔ေမာင္ႏွမ၊ ၿပီးေတာ့...”
ဖြားခင္အသံကို ဥေပကၡာျပဳလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလး အေတြးထဲမွာ ညေနေစာင္း တိမ္ ေတာက္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ တစ္ေယာက္ကို ကေလး ပိုး၀တ္နဲ႔ ရင္ခြင္ထဲမွာ ထည့္မယ္။ က်န္တဲ့ကေလး ေတြ လက္ဆြဲမယ္။ စမ္းေခ်ာင္းေလးကို ေက်ာ္ မယ္။ လယ္ကြင္းေလးကို ပတ္မယ္။ ေတာင္တန္း ေတြကို ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ၾကမယ္။ ရတ့ဲသီခ်င္းကဗ်ာ ေတြ ရြတ္ၾကမယ္။ ၀င္လုဆဲဆဲ ေနလံုးႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္ၾကမယ္။ ၿမိဳ႕ကေလးကို ေရာက္တုန္း ၿမိဳ႕ကေလးကို ကုပ္တြယ္ေပြ႕ဖက္ရမွာေပါ့။ ဒါမွ တာ၀န္ေက်မယ္လို႔ ေကာင္မေလးထင္တယ္။ ေတြးၾကည့္႐ံုနဲ႔တင္ ေပ်ာ္လိုက္တာကြယ္။ အိုၾကည့္ ဦး၊ ကေလးေလးက ေကာင္မေလးေပါင္ ေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနလိုက္တာ။ တခူးခူးမ်ားေတာင္ ေဟာက္လို႔ပါလား။


ယဥ္ယဥ္ႏု၊မႏၲေလး၊
(Teen Magazine October 2012) 
http://shweamyutay.com/index.php?option=com_content&view=article&id=4484:2012-10-26-12-36-33&catid=105:2008-06-08-20-03-14&Itemid=660

No comments:

Post a Comment